Treści zawarte w niniejszej książce zostały poświęcone w znacznym stopniu tym problemom pedagogiki i rehabilitacji osób z niepełnosprawnością intelektualną, które w przeszłości były niedoceniane i zaniedbywane. Niektóre z nich stały się już przedmiotem zainteresowań pedagogów i specjalistów rehabilitacji, inne nadal nie wzbudzają właściwego zainteresowania. I tak owe treści dotykają problemów przemian w ujmowaniu istoty pedagogiki osób z niepełnosprawnością intelektualną (oligofrenopeda-gogiki), związanych z historycznym rozwojem tej nauki, stopniowego regulowania kwestii początkowo tylko opieki, a później także wychowania, kształcenia i wreszcie rehabilitacji tych osób. Rozwiązywanie owych spraw zależało i nadal zależy od stosunku danego społeczeństwa do tej niepełnosprawności, jak też do osób, które jej doznały. I choć ten stosunek, jak już wskazywano wcześniej, wyraźnie się poprawił, to jednak dzieci, młodzież i dorosłe osoby dotknięte niepełnosprawnością intelektualną nadal doświadczają marginalizacji i wyłączania z wielu sfer życia społecznego. Zatem mimo wielu, szczególnie ostatnio dokonujących się, pozytywnych przemian gospodarczych, politycznych i kulturowych niepełnosprawność intelektualna nadal stygmatyzuje i deprecjonuje. Bez wątpienia respektowanie należnych praw osób z niepełnosprawnością intelektualną., ich upodmiotowienie w rodzinie, systemie edukacji i lokalnej społeczności da im szansę na prowadzenie niezależnej egzystencji. W książce przedstawiono także dokładną charakterystykę, ze wskazaniem zarówno słabości, jak i walorów głównych teoretycznych ujęć niepełnosprawności intelektualnej. Zaprezentowana analiza tych ujęć - biologicznego, psychorozwoj owego, psychospołecznego i pedagogicznego jednoznacznie wskazuje na ich ewolucyjny charakter i wzajemne przenikanie się. Wprawdzie ich całkowite ujednolicenie obecnie nie wydaje się możliwe, to przecież w każdym z nich, choć w różnym stopniu, wskazuje się na potrzebę i możliwości rehabilitacji osób dotkniętych niepełnosprawnością.